ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2005

Γράφει ο Παύλος Σπανός

Υπάρχει στ’ αλήθεια θεραπεία από το θάνατο; Κοιτάζοντας στην ιστορία δεν φαίνεται πουθενά να υπάρχει κάποιος που να μπόρεσε να μείνει ζωντανός για πάντα. Η μόνη πηγή που μπορούμε να έχουμε για ζωή «μετά το θάνατο» είναι η Βίβλος. Δεν μιλάει για θεραπεία από τον φυσικό μας θάνατο, αλλά για ζωή μετά το θάνατο. Είναι νοητό να δούμε από τη Βιβλική άποψη μιας και κανένας φυσικός ή φιλόσοφος δεν κατάφερε να περιγράψει την κατάσταση του θανάτου.

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ (η ιδέα του Θανάτου)

Τα λεξικά θα μας πούνε, λακωνικά θα λέγαμε, ότι θάνατος είναι το σταμάτημα της φυσικής ζωής όπως την γνωρίζουμε σε ανθρώπους ή ζώα. Είναι όμως σημαντικό να δούμε ότι από τη μεριά της Βίβλου, οι διάφοροι συγγραφείς που είναι προφήτες ή απόστολοι, έχουν διαφορετική άποψη για το τι είναι θάνατος.

1. Γένεση 21: 16. Στην έρημο η Άγαρ περίμενε το θάνατο του παιδιού της, αλλά αυτό γιατί δεν υπήρχε άλλο νερό για να δώσει. Ήτανε φυσικό μια και σωματικά η ζωή είναι εξαρτημένη από το νερό. Αυτό όμως δεν εμπόδισε το Θεό να επέμβει. Άρα άλλη η άποψη του Θεού την ώρα που εμείς βλέπουμε τον θάνατο, Εκείνος όχι κατ’ ανάγκη. Η άποψη εδώ είναι ότι ο Θεός είναι κύριος του θανάτου ή αν θέλετε ο θάνατος δεν επεμβαίνει εάν ο Θεός δεν τον αφήσει.

2. Β΄ Βασιλέων 4:40. Εδώ ο θάνατος είναι συνυφασμένος με το δηλητήριο. Και πάλι εδώ είναι η αναφορά γιατί απειλείται η ζωή. Κάτι που δείχνει την αδυναμία του ανθρωπίνου σώματος που δεν είναι απαλλαγμένο από την απειλή του θανάτου και εξαρτάται από το είδος της τροφής και πόσης.

3. Α΄ Κορινθίους 15: 30-32. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει ότι «κάθε μέρα πεθαίνει». Στο σημείο εδώ αναφέρεται στις στερήσεις και στις απειλές που ήτανε σε συνεχή βάση ενώ κήρυττε το Ευαγγέλιο του Χριστού. Αλλά προσέξτε την πεποίθησή του που λέει ... «έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (Α΄ Κορινθίους 15:26) και «τι το όφελος εις εμέ, αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται;» (χωρίο 32). Εδώ η έννοια του θανάτου είναι καθαρά μεταβατική στην ζωή την αιώνια. Άρα ο θάνατος είναι μόνο για το σώμα και όχι για την ψυχή. Μήπως δεν νοιώθουμε και εμείς το ίδιο όταν πάμε σε μια κηδεία; Λέμε ότι ο άνθρωπός μας έφυγε και δεν είναι πια μαζί μας. Δεν γνωρίζουμε κατ’ ανάγκη που είναι αλλά όχι όμως ότι η ύπαρξή του ολοκληρωτικά χάθηκε.

4. Γένεση 3:9, Εκκλησιαστής 12:7. Εδώ αναφέρεται καθαρά ότι η φυσική μας κατάσταση είναι από χωμάτινο υλικό, όπως μάλιστα και αποδεικνύεται από την χημική ανάλυση του σώματός μας. Μάλιστα σε εκπομπή του “National Geographic” αναφέρεται ότι το κόστος των υλικών που το σώμα μας, αν θέλει κάποιος να αγοράσει μόνο τα υλικά, είναι με σημερινές τιμές Α$28.60. Είναι αξιοσημείωτο να δούμε όμως ότι, ο Σολομώντας ενώ γενικά το βιβλίο που αναφέρουμε είναι πεσιμιστικό ή θλιβερό θα έλεγε κανείς, λέει ξεκάθαρα ότι «το πνεύμα επιστρέφει στον θεό που το έδωσε». Το στοιχείο εδώ είναι ότι με το θάνατο το σώμα επιστρέφει στη γη, έτσι ξεκαθαρίζει ότι ο θάνατος του σώματος δεν ξαναγίνεται σώμα και η συνέχεια της ζωής είναι στην πνευματική σφαίρα.

5. Ψαλμός 104:29. Είναι ένα άλλο στοιχείο που λέει ο ψαλμωδός ότι «σηκώνεις την πνοή ... αποθνήσκουσι». Εδώ μιλάει για το ζωικό βασίλειο. Αλλά ξεκαθαρίζει ότι η πνοή τους δίνεται από το Θεό. Δεν είναι η πνοή ζωής από χώμα. Η πνοή ζωής είναι δοσμένη από τον Θεό, για αυτό και έχει τον τίτλο του χορηγού της ζωής.  Η αφαίρεση της πνοής ζωής είναι θάνατος σύμφωνα με τα λεγόμενα του προφήτη.

Β΄ Κορινθίους 5:5-8. Ο Απόστολος Παύλος πάλι λέει ότι θα «αποδημήσωμεν από του σώματος». Σαν έξοδο από το σώμα (σαν να είναι ρούχο επάνω μας) είναι ο θάνατος που γνωρίζουμε και μιλάμε. Έξοδο όμως ποιανού; Του εαυτού μας που είναι πνεύμα, «Ο Θεός έδωκε εις ημάς τον αρραβώνα του πνεύματος». Η άποψη δεν είναι μόνο του Θεού, αλλά με βεβαιότητα όλων αυτών που μαρτύρησαν την πίστη στον Θεό.

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

Από τα παραπάνω βλέπουμε την άποψη του θανάτου όχι σαν κατ’ ανάγκη του τέλους της ζωής στον γενικό της όρο. Αλλά είναι η παρουσία του πνεύματος που έχουμε μέσα μας. Δεν είμαστε μόνο σώμα, αλλά και πνεύμα. Ο Αϊνστάιν όταν ήθελε να περιγράψει το πνεύμα του ανθρώπου έδωσε το παράδειγμα του ονείρου. Υποστήριξε ότι όταν βλέπουμε το όνειρο, το σώμα μας κοιμάται, τα μάτια μας είναι κλειστά, και βλέπουμε σαν ταινία το όνειρο, όποιο και να είναι αυτό. Το ερώτημα που έκανε είναι: ποιος είναι αυτός που βλέπει το όνειρο; Έτσι απόδειξε την ύπαρξη του «εσωτερικού» ανθρώπου, που ζει τα ψυχικά αισθήματα του φόβου, χαράς, λύπης και σύγχυσης. Εκεί είναι και το πνεύμα μας.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

1. Ο Σολομώντας λέει ότι ο Πνεύμα πάει στον Θεό και ο Απόστολος Παύλος λέει ότι «περιμένουμε σωτηρία» από το σώμα μας και να ελευθερωθούμε από τις δυστυχίες του (Εβραίους 9:28 «εις τους προσμένοντας αυτόν δια σωτηρίαν»). Θέλουμε κάτι τέτοιο; Βλέπουμε την ανάγκη για σωτηρία και αιώνια ζωή;  Βαρεθήκαμε αρκετά πια την επιθυμία του κόσμου και την αλαζονεία του;

2. Είμαστε θαρραλέοι να πούμε στον Ιησού Χριστό τον Σωτήρα «Ναι», στην πρόσκλησή του σε μας που λέει: «σήμερα εάν ακούσετε τη φωνή μου μην σκληρύνετε την καρδιά σας;»

3. Ο ορισμός του Πνευματικού Θανάτου στην Βίβλο είναι: «ο μισθός της αμαρτίας» και η ζωή είναι χάρισμα από το Θεό «η αφθονία της χάριτος και της δωρεάς της δικαιοσύνης ... εν ζωή δια του ενός Ιησού Χριστού», Ρωμαίους 5:17

Ο θάνατος έχει καταργηθεί μόνο από την ανάσταση του Ιησού Χριστού (Ρωμαίους 4:25, «αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας»), μάλλον είναι και η καλύτερη επιλογή να τον δεχτούμε ... πρόκληση που όμως δεν έχει ρίσκο αλλά είναι γεμάτη ζωή.

Επικοινωνία με τον αρθρογράφο

 Εκτύπωση / Print

Home